Bron: Manlio Dinucci
Voltaire Netwerk Rome, 11 november 2025 ~~~
Malio Dinucci constateert dat de hervorming van de Amerikaanse regering het stempel van ‘blanke suprematie’ draagt.
Ook in de talen: Deutsch Español
français italiano
Dat is waar als we naar het huidige moment kijken, maar niet als we naar de langere termijn kijken: Eerdere Amerikaanse regeringen beloonden mensen niet op basis van hun etnische afkomst, maar op basis van ‘woke’-criteria. Op internationaal vlak ziet hij dat de regering-Trump zich op de controle over Gaza stort, net zoals eerdere regeringen dat in de regio hebben gedaan. Alleen is het nu omgekeerd: de regering-Trump heeft op de lange termijn gelijk, maar zou op dit moment ongelijk kunnen hebben. Het Witte Huis van Donald Trump probeert misschien op Jacksoniaanse wijze uit de Midden-Oosten-val te komen.
Om in 2026 de 250e verjaardag te vieren van de Onafhankelijkheidsverklaring waarmee de dertien koloniën waaruit de Verenigde Staten zijn voortgekomen zich op 4 juli 1776 hebben afgescheiden van het Koninkrijk Groot-Brittannië, is president Donald Trump van plan een triomfboog te bouwen die in Washington het grootste architecturale monument zal zijn dat hij in de hoofdstad van de Verenigde Staten van Amerika zal achterlaten
Tegelijkertijd is het ministerie van Financiën op zijn instructie van plan een herdenkingsmunt van 1 dollar uit te geven met de beeltenis van president Trump en de inscriptie “In God We Trust” (Wij vertrouwen op God). Het programma van zijn regering – “Make America Great Again” – volgt in feite de historische koers die Amerika zowel op binnenlands als op internationaal vlak ‘groot’ heeft gemaakt. Op binnenlands vlak dragen de maatregelen van de regering-Trump duidelijk het stempel van “blanke suprematie”. De feiten bevestigen dit: het ontslag van zwarte overheidsfunctionarissen (van de 98 hoogste ambtenaren in de regering zijn er nog maar twee over); de hervorming van het vluchtelingenopvangprogramma om voorrang te geven aan blanken, met name Zuid-Afrikanen die het slachtoffer zijn geweest van apartheid en beweren te worden vervolgd; de meedogenloze jacht op en deportatie van “illegale” immigranten, die bijna allemaal afkomstig zijn uit Latijns-Amerika, Azië en Afrika.
De volksreactie die dit beleid in de Verenigde Staten teweegbrengt, wordt uitgebuit door de Democraten, die de gouverneursverkiezingen in Virginia en New Jersey en de burgemeestersverkiezingen in New York hebben gewonnen. Zohran Mamdani werd de eerste moslimburgemeester van New York, met een programma van sociale en economische eisen dat grotendeels vergelijkbaar was met datgene dat de Democraat Barack Obama (van Afro-Amerikaanse afkomst) van 2009 tot 2017 naar het Witte Huis bracht, met Joe Biden als vicepresident. Dit programma bleef intern grotendeels op papier staan en bleek in het buitenlands beleid precies het tegenovergestelde te zijn van wat Obama had verkondigd, en waarvoor hij de Nobelprijs voor de Vrede had ontvangen.
In navolging van de historische koers die Amerika op internationaal vlak “groot” heeft gemaakt, zet de regering-Trump in op militaire macht om ervoor te zorgen dat het Westen de dominantie behoudt die het aan het verliezen is en dat binnen het Westen de Verenigde Staten de leiding blijven houden.
In het kader van deze strategie – gericht op confrontatie, inclusief nucleaire confrontatie, met Rusland en China – passen de huidige militaire operaties. Daaronder vallen: de massale inzet van militaire troepen en middelen in het Caribisch gebied tegen Venezuela, om dit land, dat over de grootste oliereserves ter wereld beschikt, weer onder Amerikaanse hegemonie te brengen; de voorbereiding van een militaire interventie in Nigeria, onder het voorwendsel van “bescherming van de christenen”, om een gebied te heroveren dat waardevol is vanwege zijn grondstoffen (olie, uranium, goud en andere), waar de Verenigde Staten en Frankrijk onder druk van onafhankelijkheidsbewegingen zich hadden moeten terugtrekken.
In dezelfde strategie past de poging van de regering-Trump om van de Verenigde Naties een mandaat van ten minste twee jaar te krijgen voor het sturen van een “internationale stabilisatiemacht” naar Gaza, officieel om “in samenwerking met Israël het demilitarisatieproces te waarborgen, Palestijns politiepersoneel op te leiden en te ondersteunen, burgers te beschermen en de veiligheid van humanitaire corridors te garanderen”.
Op deze manier presenteren de Verenigde Staten zich, na Israël te hebben bewapend en gesteund in een reeks oorlogen in het Midden-Oosten – in een operatie die vergelijkbaar is met die van 11 september 2001, die aanleiding gaf tot de invasie van Afghanistan en vervolgens de invasie van Irak — zich nu als vredestichters en stabilisatoren met het plan van Trump, dat, terwijl de genocide op het Palestijnse volk door Israël in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever voortduurt, tot doel heeft Gaza in te nemen om het om te vormen tot een luxueuze “Riviera van het Midden-Oosten”.