Bron: Al Mayadeen 25 maart 2025 ~~~
Oxfam waarschuwt dat Israëlische troepen systematisch water- en sanitaire voorzieningen in Libanon vernietigen, volgens dezelfde tactieken die tijdens de genocide in Gaza werden toegepast.
De Israëlische bezettingsmacht, die tijdens de genocide in de Gazastrook al vaker de waterinfrastructuur heeft aangevallen, past deze tactiek nu ook toe in delen van Libanon, aldus Oxfam dinsdag.
De liefdadigheidsorganisatie constateerde in haar analyse dat Israëlische troepen systematisch de water- en sanitaire infrastructuur vernietigen, onder meer door aanvallen uit te voeren in de buurt van locaties die na de laatste oorlog werden hersteld nadat ze waren verwoest of beschadigd.
Waterontzegging als wapen
Oxfam wees erop dat de Verdragen van Genève aanvallen op waterinstallaties en andere objecten die van levensbelang zijn voor mensen verbieden, en benadrukte dat het gebruik van waterontzegging als oorlogsmiddel verboden is.
“Elke opzettelijke waterontzegging of belemmering van hulp kan een oorlogsmisdaad vormen”, aldus de organisatie.
Oxfam merkte op dat “Israël” in een periode van vier dagen in de eerste weken van de laatste escalatie ten minste zeven cruciale waterbronnen heeft beschadigd, waaronder reservoirs, leidingnetwerken en pompstations die bijna 7.000 mensen in het Bekaa-gebied in Libanon van water voorzagen.
“De gevolgen op de lange termijn zullen ook verwoestend zijn voor gemeenschappen als ze geen schoon water hebben wanneer ze naar huis kunnen terugkeren”, aldus de liefdadigheidsorganisatie.
Patroon van vernietiging
De organisatie wees er ook op dat de vernietiging van civiele infrastructuur door de bezettingsmacht zich niet heeft beperkt tot cruciale watervoorzieningen. Israëlische troepen hebben ook elektriciteitsnetwerken en bruggen vernietigd, waardoor hele steden en dorpen zijn afgesneden van essentiële voorzieningen en diensten.
Op 22 maart hebben Israëlische gevechtsvliegtuigen de Qasmiyeh-brug gebombardeerd, een belangrijk verkeersknooppunt dat het zuiden en noorden van Zuid-Libanon met elkaar verbindt. De Libanese president Joseph Aoun veroordeelde de aanvallen als een “voorbode van een grondinvasie”.
“Het is duidelijk dat de Israëlische strijdkrachten in Libanon hetzelfde patroon herhalen als in Gaza,” zei Bachir Ayoub, landendirecteur van Oxfam Libanon. “De straffeloosheid die ‘Israël’ in Gaza genoot toen het oorlogsmisdaden op het gebied van water beging, is opnieuw overduidelijk.”
“De wereld heeft laten zien dat Israël kan doen wat het wil, wanneer het maar wil, zonder gevolgen, en opnieuw zijn het de burgers die de ultieme prijs betalen voor dit gebrek aan actie,” voegde hij eraan toe.
Een patroon van opzettelijke vernietiging
De bevindingen van Oxfam weerspiegelen een breder patroon van Israëlische oorlogsvoering dat is gedocumenteerd tijdens de aanhoudende genocide in Gaza. Zoals Al Mayadeen in augustus 2025 meldde, hebben Israëls systematische aanvallen op djpge waterinfrastructuur Gaza in een droogte gestort.
Vóór de oorlog stonden de watersystemen van Gaza al onder druk. Na bijna 22 maanden van Israëlische bombardementen was de waterinfrastructuur van het gebied verwoest. Volgens functionarissen van de stad Gaza was meer dan 75 procent van de waterputten in Gaza onbruikbaar gemaakt. Rioolwater overspoelde woonwijken, terwijl bewoners gedwongen waren brak grondwater te drinken waarvan het zoutgehalte de veilige normen ver overschreed.
Slechts één ontziltingsinstallatie bleef operationeel. Hulpverleners waarschuwden dat het gebrek aan schoon water even dodelijk bleek te zijn als de hongersnood, doordat ziekten zich verspreidden en bewoners niet in staat waren om elementaire hygiëne in acht te nemen. Een moeder beschreef de situatie in grimmige bewoordingen: “Soms heb ik het gevoel dat mijn lichaam van binnenuit uitdroogt, dat de dorst al mijn energie en die van mijn kinderen wegneemt.”
De tactieken die in Gaza worden gebruikt – het opzettelijk aanvallen van waterinfrastructuur, het vernietigen van elektriciteitsnetwerken en het afsluiten van essentiële voorzieningen – worden nu in Libanon gekopieerd.
De aanvallen op de waterinfrastructuur van Libanon zijn niet willekeurig. Ze volgen een strategisch plan dat al meer dan een eeuw door zionistische leiders wordt uitgedragen.
De Litani-rivier: een eeuwenoude Israëlische ambitie
De Litani-rivier, de langste rivier van Libanon, is de belangrijkste zoetwaterbron van het land. Het water wordt opgestuwd door de Qaraoun-dam, waardoor het grootste kunstmatige meer van Libanon ontstaat, een reservoir dat drinkwater levert, tienduizenden hectaren landbouwgrond in de Bekaa-vallei irrigeert en waterkracht opwekt voor het nationale elektriciteitsnet.
Israëlische strategen azen al lang op deze bron. In 1919 betoogde Chaim Weizmann, een van de grondleggers van de zionistische beweging, dat de toekomstige “Joodse staat” de Litani-rivier binnen zijn grenzen moest hebben. David Ben-Gurion, de eerste premier van „Israël“, bestempelde het gebied als de „natuurlijke noordgrens van de staat“.
Vandaag de dag wordt die ambitie met militair geweld nagestreefd. Terwijl Israëlische troepen oprukken naar Zuid-Libanon, is het verklaarde doel om Hezbollah ten noorden van de Litani te verdrijven. Maar de vernietiging van de waterinfrastructuur die de Bekaa bedient, de regio die de Litani voedt, duidt op een bredere strategie: de systematische ontmanteling van het vermogen van Libanon om zijn eigen watervoorraden te beheren.
De timing verergert de crisis. Zelfs vóór de huidige oorlog leed Libanon onder de ergste droogte ooit. De instroom in het Qaraoun-meer tijdens het regenseizoen van 2025 bedroeg minder dan een achtste van het jaarlijkse gemiddelde. De waterkrachtcentrales van het stuwmeer waren al gedwongen te sluiten. Door vervuiling van onbehandeld rioolwater en industrieel afval was een groot deel van het beschikbare water onbruikbaar geworden.
Nu richten Israëlische aanvallen zich op wat er nog over is: stuwmeren, leidingnetwerken en pompstations die de bevolking van de Bekaa van water voorzien. Zoals Oxfam opmerkte, zullen de gevolgen op lange termijn verwoestend zijn voor de gemeeDe Litani-rivier: een eeuwenoude Israëlische ambitie
De Litani-rivier, de langste rivier van Libanon, is de belangrijkste zoetwaterbron van het land. Het water wordt opgestuwd door de Qaraoun-dam, waardoor het grootste kunstmatige meer van Libanon ontstaat, een reservoir dat drinkwater levert, tienduizenden hectaren landbouwgrond in de Bekaa-vallei irrigeert en waterkracht opwekt voor het nationale elektriciteitsnet.
Israëlische strategen azen al lang op deze bron. In 1919 betoogde Chaim Weizmann, een van de grondleggers van de zionistische beweging, dat de toekomstige “Joodse staat” de Litani-rivier binnen zijn grenzen moest hebben. David Ben-Gurion, de eerste premier van „Israël“, bestempelde het gebied als de „natuurlijke noordgrens van de staat“.nschappen als ze bij hun terugkeer naar huis geen schoon water hebben.