Mona Khalil redde zeeschildpadden in Zuid-Libanon. Ze werd door Israël vermoord
vanessa beeley substack 20 juni 2026 ~~~
De Libanese journaliste en analiste Marwa Osman schrijft:
Ze wisten precies wie Mona Khalil was.
Ze kenden het fel-oranje huis in Mansouri, in Zuid-Libanon. Ze wisten dat het geen militaire locatie was, geen commandocentrum, geen gevechtspositie. Het was een van de meest herkenbare symbolen van natuurbescherming aan de zuidkust van Libanon; een toevluchtsoord gewijd aan de bescherming van bedreigde zeeschildpadden en het behoud van levens.
Mona wijdde haar leven aan de verdediging van de meest kwetsbare wezens van de Middellandse Zee en leerde generaties lang dat elk leven ertoe doet, dat de natuur geen slachtoffer is dat zomaar kan worden weggegooid, en dat de mensheid de plicht heeft om te beschermen wat zichzelf niet kan beschermen.
Toch werd juist datzelfde oranje huis, dat symbool stond voor natuurbehoud, een doelwit voor het terroristische Israël.
Dit was een aanslag op een vrouw die haar levenswerk had gewijd aan het beschermen van het leven zelf. Een vrouw die internationaal bekend stond om haar milieuactivisme, wiens naam synoniem was geworden met de bescherming van de Libanese kustlijn en de bedreigde zeeschildpadden.
De moord op Mona Khalil geeft een huiveringwekkende boodschap af: zelfs degenen wier enige wapen mededogen is, wier enige missie behoud is, worden niet gespaard.
Al Mayadeen meldde:
Milieuactiviste Mona Khalil, algemeen bekend als de „beschermster van de schildpadden“ van Mansouri in het district Tyrus, Zuid-Libanon, is bezweken aan de verwondingen die ze opliep bij een Israëlische aanval die op 4 juni rechtstreeks op haar huis was gericht.
De 76-jarige oprichtster van het Orange House Project heeft zich meer dan 25 jaar ingezet voor de bescherming van zeeschildpadden en het behoud van de zeeschildpaddenpopulatie langs de kust van Tyrus, en weigerde ondanks herhaalde oorlogen haar huis te verlaten.
Nadat ze haar carrière in Nederland had opgegeven, wijdde ze haar leven aan het maken van een toevluchtsoord voor zeedieren op het strand van Mansouri.
Volgens L’Orient Le Jour richtte Mona, nadat de Israëlische bezettingstroepen zich in 2000 uit Zuid-Libanon hadden teruggetrokken, het Orange House Project op om deze broedplaats te beschermen en het voortbestaan van babyschildpadden te waarborgen totdat ze terugkeerden naar de zee.
Het Orange House, op slechts enkele meters van het strand, werd omgevormd tot een ecologisch pension waarvan de opbrengsten het behoud van een 1,4 kilometer lang stuk kustlijn financierden. Dit stuk zandstrand, dat haar dagelijkse werkterrein werd, biedt niet alleen een broedplaats voor schildpadden, maar herbergt ook een rijke biodiversiteit.
Er is op grote schaal rouw betuigd om Mona’s dood.
De vereniging Green Southerners beschreef de Israëlische aanval op haar huis als een herhaling van het feit dat „de misdaden van de Israëlische bezetting in het zuiden, die noch mensen noch het milieu sparen, hiermee nog eens extra worden benadrukt“.
Een CNN-reportage uit 2017:
In Zuid-Libanon, vlakbij de grens met Israël, staat een opvallend oranje huis.
Het ligt net voorbij een militaire controlepost van de Libanese strijdkrachten in de mediterrane stad Tyrus en is omgeven door weelderige bananenplantages, slapende geiten en tjilpende vogels.
Deze prachtige oase is de thuisbasis van de 68-jarige Mona Khalil, die zichzelf ‘beschermster van de zeeschildpadden’ noemt.
In 2000 keerde Khalil terug uit Nederland – waar ze tijdens de Libanese burgeroorlog (1975-1990) 17 jaar lang haar toevlucht had gezocht – naar een stuk land dat ze van haar grootmoeder had geërfd.
Bij haar terugkeer ontdekte ze dat zowel de bedreigde groene zeeschildpad als de onechte karetschildpad – die door de Internationale Unie voor het behoud van de natuur (IUCN) als kwetsbare soort is aangemerkt – hun eieren komen leggen op het nabijgelegen, verlaten strand van El Mansouri.
Tussen mei en september, het broedseizoen van de schildpadden, staat Khalil bij zonsopgang op om hun leefgebied in de gaten te houden.
Ze speurt het strand zorgvuldig af naar eieren en legt de eieren die ze vindt onder een stevig metalen gaas, iets verderop op de duinhelling.
Khalil legt haar bevindingen nauwkeurig vast en volgt de sporen van volwassen schildpadden die de zandbanken beklimmen om eieren te leggen. Ze heeft haar bevindingen gepresenteerd op de tweejaarlijkse conferentie van MEDASSET en stelt haar gegevens vrij beschikbaar.
Vrijwilligers helpen haar ook regelmatig om het strand schoon te maken van plastic en ander afval. Dit zijn zowel lokale bewoners als vakantiegangers, van wie sommigen verblijven in de drie gastenkamers van The Orange House, wat helpt bij de financiering van het project.
Tijdens het hevige conflict in 2006 tussen de Libanese militante groepering Hezbollah en Israël bleef Khalil ter plaatse.
„Ik weigerde weg te gaan. Het was het broedseizoen“, zegt Khalil. “Een van de raketten kwam het huis binnen en ontplofte.
“Zowel ik als mijn dieren waren helemaal getraumatiseerd en ik ben een stukje van mijn gehoor kwijtgeraakt. Maar verder ben ik nog springlevend.”
De gevechten waren veel heviger dan Khalil had verwacht, maar ze bleef het strand in de gaten houden en hielp de schildpadden uitkomen wanneer ze kon.
„Ik heb de meeste van hen kunnen beschermen,” zegt Khalil.
De zionisten willen deze planeet beroven van al het goede, de vriendelijkheid en de menselijkheid; ze zuigen de wereld leeg van leven, waar ze ook maar zijn. Ze zijn de plaag van deze tijd.