Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk Paris, 11 november 2025
Thierry Meyssan had zijn lezers al gewezen op de partijdigheid van het secretariaat-generaal van de Verenigde Naties. Hij komt hier terug op de controverse tussen Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk enerzijds en Rusland, Iran en China anderzijds over de samenhang van het internationaal recht. Het gaat hier niet om technische juridische kwesties, maar om de superioriteit van het westerse standpunt en de hiërarchie van internationale normen.
Ook in de talen: عربي Deutsch ελληνικά
Español français italiano Português русский
Terwijl de hele wereld haar ogen gericht heeft op de oorlogsgebieden, ziet zij niet wat er gebeurt bij de Verenigde Naties en de Internationale Organisatie voor Atoomenergie: Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk hebben daar een absurde juridische redenering ontwikkeld volgens welke zij het recht zouden hebben om de sancties tegen Iran die bij resolutie 1737 (23 december 2006) zijn opgelegd, opnieuw in te stellen, hoewel deze bij resolutie 2231 (20 juli 2015) zijn ingetrokken. Hoewel Rusland en China herhaaldelijk hebben benadrukt dat alleen de Veiligheidsraad bevoegd is om sancties op te leggen, blijven Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk volhouden dat zij daartoe gerechtigd zijn, en VN-secretaris-generaal António Guterres heeft zich bij hun standpunt aangesloten.
Laten we even teruggaan naar de achtergrond van deze zaak: in 1972 nam de Franse president Georges Pompidou het initiatief om een internationale onderneming voor de verrijking van uranium op te richten om toekomstige kerncentrales van brandstof te voorzien. Het ging om Eurodif, waaraan (naast Frankrijk) ook Duitsland, België, Italië, Nederland en het Verenigd Koninkrijk deelnamen, en kort daarna sloten Spanje en Zweden zich aan.
In 1974 verbond de Franse premier Jacques Chirac zich ertoe vijf Amerikaans-Franse kerncentrales te leveren aan het Iran van sjah Mohammad Reza Pahlavi. In dit verband bracht hij Iran in het Eurodif-blok. Maar Frankrijk weigerde zijn beloften na te komen toen de sjah vluchtte en ayatollah Rouhollah Khomeini zijn opvolger werd. Het geschil werd in 1988 beslecht door Jacques Chirac, die toen president van de Franse Republiek was geworden.
Afgezien van de situatie waarin de aanmatigingen van Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk het Iraanse volk brengen, doet deze polemiek denken aan de methoden van de voormalige koloniale machten. We moeten in gedachten houden dat het belangrijkste slachtoffer van de Eerste Wereldoorlog niet Frankrijk (10,5 % van de bevolking), Duitsland (9,8 %) of Oostenrijk-Hongarije (9,5 %) was, maar Iran (25 tot 30 %). Niet omdat Iran een belangrijk oorlogstoneel was, maar omdat de Britten besloten de bevolking uit te hongeren om de opmars van de Sovjets te stoppen. Zij veroorzaakten de dood van 6 tot 8 miljoen mensen [1]. Deze manier van handelen, die kenmerkend was voor het Britse kolonialisme, met name in India en China, wordt voortgezet met de “unilaterale dwangmaatregelen” van het Westen, die ten onrechte “sancties” worden genoemd, alsof ze zijn vastgesteld na een stevig debat in de Veiligheidsraad.
De betrekkingen tussen Iran en West-Europa zijn ernstig verslechterd toen in 2005 Mahmoud Ahmadinejad, de Bewaker van de Revolutie, tot president van de Islamitische Republiek werd gekozen: hij had de ambitie om kernfusie onder de knie te krijgen, waardoor hij de ontwikkelingslanden van hun energieafhankelijkheid zou kunnen bevrijden.
We moeten ons de uitspraken van Benjamin Netanyahu uit 2011 herinneren: “Het eerste wat we moeten doen is voorkomen dat zij [de militante islamitische regimes] kernwapens verkrijgen. Dat is onze eerste taak, en de tweede is een vervanging voor olie vinden” [2]. Deze manier van spreken weerspiegelt de westerse interpretatie van de inspanningen van Iran om niet slechts enkele wetenschappers op te leiden, maar een hele generatie van technici en nucleaire wetenschappers. Vanaf het begin beschouwden de westerlingen de Iraanse nucleaire knowhow zowel als een voorbereiding op de verwerving van “de” bom als, wat nog veel ernstiger is, als een revolutie van de Derde Wereld tegen de technische superioriteit van het Westen.
Laten we terugkomen op de aanpak van Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk: op 28 augustus 2025 schreven de ministers van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul, Jean-Noël Barrot en David Lammy aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties dat Iran sinds 2019 in strijd met bijlage 1 van het JCPoA ” onder andere de limieten heeft overschreden waartoe het zich vrijwillig heeft verbonden met betrekking tot verrijkt uranium, zwaar water en centrifuges; dat Iran de IAEA niet langer toestaat verificatie- en monitoringactiviteiten uit te voeren in het kader van het JCPOA; en dat het is afgestapt van de ratificatie van het aanvullend protocol bij zijn overeenkomst inzake uitgebreide veiligheidsmaatregelen” [3].
In reactie hierop schreven Sergej Lavrov, Seyed Abbas Araghchi en Wang Yi, de ministers van Buitenlandse Zaken van Rusland, Iran en China, op dezelfde dag een brief aan alle lidstaten van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties [4]. Zij brachten de hiërarchie van de normen opnieuw onder de aandacht: het JCPoA (14 juli 2015) is ondergeschikt aan resolutie 2231 (20 juli 2015) van de Veiligheidsraad.
Ze merkten ook op dat na de eenzijdige terugtrekking van de Verenigde Staten uit het JCPoA en de schending van hun verplichtingen, zowel Iran als Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk maatregelen hebben genomen die in strijd zijn met dit verdrag, maar resolutie 2231 niet op losse schroeven hebben gezet. Bijgevolg hebben Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk niet het recht om zich te beroepen op het JCPoA, dat zij zelf niet naleven, om sancties tegen Iran te eisen.
Zij merken op dat Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk in januari 2020 hun gehechtheid aan het JCPoA [5] hebben uitgesproken en hun teleurstelling hebben geuit over het feit dat Iran zijn uraniumverrijking met een graad van 60 % heeft hervat als reactie op de beëindiging en niet-naleving van de Amerikaanse verplichtingen en op de moord op generaal Qassem Soleimani door het Pentagon. Zij hebben echter niet het in het JCPoA voorziene mechanisme voor geschillenbeslechting (Gemengde Commissie) in werking gesteld. In tegenstelling tot wat zij beweren, hebben Berlijn, Parijs en Londen dus niet alles in het werk gesteld om het conflict op te lossen en zijn zij – zelfs zonder rekening te houden met de hierboven genoemde hiërarchie van normen – niet bevoegd om de vroegere sancties opnieuw in te voeren.
Deze controverse is sindsdien steeds verder opgelaaid, tot aan de vergaderingen van de Veiligheidsraad op 19 en 26 september 2025. De communicatiedienst van de Verenigde Naties heeft echter twee valse verslagen van deze vergaderingen gepubliceerd, volgens welke de sancties van de VN tegen Iran opnieuw zouden worden ingesteld [6] . Vervolgens verspreidde de secretaris-generaal een misleidende verbale nota waarin hij opdracht gaf tot het opnieuw instellen van deze sancties [7].
Daar bleef het echter niet bij. Rusland stuurde eerst een brief naar António Guterres, de secretaris-generaal van de VN, om hem tot de orde te roepen [8]. Vervolgens richtte het zich samen met China en Iran tot Rafael Grossi, de directeur-generaal van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA). Alle drie schreven zij hem een brief, waarin zij niet verwezen naar resolutie 2231 van de Veiligheidsraad, maar naar de resolutie die op 15 december 2015 door de Raad van Bestuur van de IAEA was aangenomen [9]. Hun redenering is steevast dezelfde: er bestaat een hiërarchie van normen die de superioriteit van resoluties van de Veiligheidsraad boven verdragen erkent, zelfs als deze multilateraal zijn. Bovendien hebben Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, “die zelf hun verplichtingen uit hoofde van het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) en resolutie 2231 (2015) niet zijn nagekomen en de procedures die in het kader van het geschillenbeslechtingsmechanisme zijn vastgesteld, niet volledig hebben benut, geen legitimiteit om zich op de bepalingen daarvan te beroepen”. Daarbij stellen zij Rafael Grossi ervan in kennis dat alle in resolutie 2231 voorziene maatregelen sinds 18 oktober 2025 zijn beëindigd. “Met deze beëindiging eindigt de verplichting van de directeur-generaal van de IAEA om verslag uit te brengen over de verificatie- en controleactiviteiten die in het kader van deze resolutie worden uitgevoerd.”
Laat er geen misverstand over bestaan: als deze drie staten hun absurde interpretatie van resolutie 2231 voortzetten en deze aan de IAEA proberen op te leggen, zijn zij het die het voortbestaan van de IAEA in gevaar brengen. In juni riskeerde Rafael Grossi de IAEA te gronde te richten door zich te laten misleiden door kunstmatige intelligentie die in tegenspraak was met de observaties van zijn inspecteurs. Hij had geloof gehecht aan het idee dat Iran op het punt stond een atoombom te bouwen en had de “12-daagse oorlog” gerechtvaardigd, voordat hij terugkrabbelde [10].
Thierry Meyssan, de auteur van dit artikel was adviseur van president Ahmadinejad.
Topfoto: Jean-Noël Barrot, Frans minister van Buitenlandse Zaken, en Rafael Grossi, directeur-generaal van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA).
voetnoten
[1] The Great Famine & Genocide in Iran, 1917-1919, Mohammad Gholi Majd, University Press of America (2013).
[2] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Channel 2, YouTube, 2011.
[3] “Letter from Jean-Noël Barrot, David Lammy and Johann Wadephul stating that Iran is not respecting its commitments to the JCPoA”, by David Lammy, Jean-Noël Barrot, Johann Wadephul, Voltaire Network, 28 August 2025.
[4] “Letter from Wang Yi, Seyed Abbas Araghchi and Sergei Lavrov on the disruption of the JCPoA”, by Sergey Lavrov , Seyed Abbas Araghchi , Wang Yi, Voltaire Network, 28 August 2025.
[5] “E3 statement on the JCPoA”, Voltaire Network, 12 January 2020.
[6] «Le Conseil de sécurité s’oppose au maintien de l’allégement des sanctions de l’ONU contre l’Iran» et «Nucléaire iranien: le Conseil de sécurité entérine le retour aux sanctions de l’ONU contre l’Iran en rejetant une prorogation de la résolution 2231 de 2015», Nations unies.
[7] “General Secretariat reinstates sanctions against Iran”, UN (General Secretariat) , Voltaire Network, 27 September 2025.
[8] “Russia calls on the UN to lift sanctions against Iran, which violate Security Council decisions”, by Vasily Nebenzya , Voltaire Network, 29 September 2025.
[9] “Letter from China, Iran and Russia to the IAEA”, Voltaire Network, 31 October 2025.
[10] “Achter de “12-daagse oorlog””, door Thierry Meyssan, Vertaling openbaararchief.nl, Voltaire Netwerk, 1 juli 2025.