Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk Paris, 25 november 2025 ~~~
Het Amerikaans-Russische vredesplan voor Oekraïne maakt in ieder geval een einde aan een conflict. Maar bovenal maakt het de weg vrij voor een herschrijving van de geschiedenis:
De Russische militaire operatie was geen “illegale, ongeprovoceerde en ongerechtvaardigde militaire agressie”, maar eerder een toepassing van Resolutie 2202 van de Veiligheidsraad in overeenstemming met het internationaal recht. Wanneer de Europese volkeren beseffen dat ze zich vergist hebben of bedrogen zijn, zullen ze hun regimes veranderen, net zoals Oekraïne dat zal doen.
Ook in de talen: عربي čeština Deutsch ελληνικά English
Español français italiano Português русский
Het Oekraïens-Russische conflict loopt ten einde: de Russische en de Amerikaanse president zijn het eens geworden over een 28-puntenplan gebaseerd op het model dat door de VN-Veiligheidsraad is aangenomen voor het Joods-Arabische Conflict [1].
De leidende principes werden persoonlijk goedgekeurd door Donald Trump en Vladimir Poetin tijdens de top in Anchorage, Alaska, op 15 augustus, en de details werden vervolgens onderhandeld door Steve Witkoff en Kirill Dmitriev in Miami tussen 24 en 26 oktober. De overeenkomst werd pas begin vorige week officieel onthuld aan de secretaris van de Oekraïense veiligheids-en Defensie Raad, Rustem Umerov, voordat hij naar Qatar vluchtte. De Oekraïense President Volodymyr Zelensky, die niet langer herkozen wordt, hoorde de details op 20 november, toen Dan Driscoll (Amerikaanse minister van het leger), evenals de Amerikaanse generaals Randy George (Chef van de Generale Staf) en Chris Donahue (commandant van de Amerikaanse troepen in Europa en Afrika) het hem kwamen voorleggen.
In de afgelopen drie maanden bombardeerden de Russische troepen de eenheden van de “integrale nationalisten” (“Bandera-aanhangers” of “neo-nazi ’s” volgens de Kremlin-terminologie) van de “witte leider” Andriy Biletsk. Deze werd dus elke keer verslagen in de opeenvolgende veldslagen van Mariupol (mei 2022), Bakhmut/Artyomovsk (december 2023) en Pokrovsk (november 2025).
Op 11 november gaf het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken groen licht voor de onthulling van “Operatie Midas”, een uitgebreid onderzoek door het Oekraïense Anti-Corruptiebureau (NABU), uitgevoerd met de hulp van 80 Amerikaanse inspecteurs. Deze operatie heeft al geleid tot het aftreden van twee ministers – Herman Halushchenko, Minister van Justitie, en Svitlana Grynchuk, Minister van Energie – en de vlucht van (de reeds genoemde) Rustem Umerov naar Qatar. Naar alle waarschijnlijkheid zou het ontslag van Andriy Yermak, directeur van de presidentiële administratie, moeten volgen. Dan zal Volodymyr Zelensky helemaal alleen zijn: de belangrijkste politici op wie hij vertrouwde, zullen er niet meer zijn. Hij zal geen andere keuze hebben dan het plan van Donald Trump te accepteren of ook te vluchten.
In tegenstelling tot wat men zou denken heeft de ongekozen president, toen hij op 20 november de Amerikaanse delegatie ontmoette, niet geprobeerd de voorwaarden van het vredesplan te veranderen. In plaats daarvan heeft hij amnestie toegevoegd; geen amnestie voor oorlogsmisdaden, maar voor corruptie.
Zelfs nu nog zijn de Oekraïners die in het land zijn gebleven (een derde van de bevolking is al uit Oekraïne gevlucht, de helft naar Rusland, de andere helft naar de EU) fel gekant tegen de zelfbenoemde president. Hij werd verkozen om corruptie te bestrijden, maar heeft in plaats daarvan toegestaan dat deze tot ongekende hoogten steeg. In november braken er verschillende protesten uit tegen de militaire rekruteerders onder de bevolking. Zelfs de “hardcore nationalisten” geloven nu dat hij hen niet langer kan helpen bij de uitvoering van hun apocalyptische project tegen de Slaven en zijn in allerijl bezig om hem omver te werpen.
De lidstaten van de Europese Unie, die een langdurige oorlog voorzagen en zich erop voorbereidden, kunnen geen kapitulatie accepteren die niet bij naam wordt genoemd. Elk van hen wordt nu geconfronteerd met het brute einde van zijn droom. Het is duidelijk dat de val van het Oekraïense regime zal worden gevolgd door die van de Europese leiders die het regime steunden.
Het is inderdaad tijd om de balans op te maken. De Europese Unie verstrekte aanvankelijk € 1 miljard aan contanten, waarna haar militaire comité een clearinghouse oprichtte waar de Oekraïners wapens konden selecteren uit de voorraden van de legers van de lidstaten. Ten slotte stelde de EU haar eigen middelen beschikbaar, zoals haar satellieten. In de loop der tijd verstrekte de EU steeds meer: tot wel € 3 miljard in juli en augustus.
Laat niemand denken dat dit uitsluitend het initiatief is van Commissiefunctionarissen. Op 1 maart 2022 hield het Europees Parlement, gekozen via algemeen kiesrecht, een vergadering met president Zelensky, die de vergadering via een videoverbinding toesprak. Het standpunt van de NAVO werd overgenomen, dat de Minsk Akkoorden negeert en de Russische speciale operatie tegen “integrale nationalisten”, overeenkomstig resolutie 2202 van de Veiligheidsraad, beschouwt als een “illegale, ongeprovoceerd en ongerechtvaardigde militaire agressie”. Het was het Parlement dat een resolutie (P9_TA(2022)0052) aannam die de weg vrijmaakte voor de volledige steun van de EU aan het Zelensky-regime, die door veel lidstaten gretig werd onderschreven.
Toen president Trump en vicepresident Vance op 28 februari 2025 hardhandig optraden tegen Zelensky in het Oval Office, coördineerden verschillende regeringen hun acties. Er vonden een reeks gesprekken plaats tussen Parijs en Londen, die beide een coalitie van bereidwilligen wilden leiden. Uiteindelijk bleven alleen de Britten over. Londen vormde een militair bondgenootschap met de Baltische staten (Denemarken, Estland, Finland, IJsland, Letland, Litouwen, Noorwegen, Nederland en Zweden) en sloot op 5 november Oekraïne bij de coalitie. Het was een puur Britse NAVO binnen de NAVO.
Hoewel Frankrijk niet deelneemt aan deze alliantie rond het Verenigd Koninkrijk, blijft het niet stilzitten. Dit komt echter meer neer op een standpunt dan op daadwerkelijke actie. Op 17 november ondertekende president Emmanuel Macron een intentieverklaring met zijn onverkozen ambtgenoot Volodymyr Zelensky, waarin hij verklaarde dat de nationale industrie, indien mogelijk, 100 Rafale-straaljagers zou bouwen en deze aan Oekraïne zou verkopen. Vervolgens stuurde de president op 18 november zijn stafchef van de strijdkrachten, generaal Fabien Mandon, om het Congres van Burgemeesters van Frankrijk te informeren dat het Franse volk zich moest voorbereiden op het verlies van hun kinderen in een dreigende oorlog met Rusland.
Op 21 november belde Volodymyr Zelensky koortsachtig met zijn bondgenoten. Volgens het Élysée herhaalden Emmanuel Macron, Friedrich Merz en Keir Starmer “dat alle beslissingen die de belangen van Europa en de NAVO raken, de gezamenlijke steun en consensus van Europese partners en NAVO-bondgenoten vereisen.”
Ze kwamen allemaal op 22 november bijeen in Johannesburg, Zuid-Afrika, voor een bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders van de G20, met uitzondering van… Donald Trump en Vladimir Poetin. De slotverklaring bevatte slechts één vage zin over dit onderwerp: “Geleid door de doelstellingen en beginselen van het Handvest van de VN in zijn geheel, zullen we werken aan een rechtvaardige, alomvattende en duurzame vrede in Soedan, de Democratische Republiek Congo, de bezette Palestijnse gebieden, Oekraïne, en aan het beëindigen van andere conflicten en oorlogen wereldwijd.” Zulke clichés rechtvaardigen zo’n bijeenkomst nauwelijks. Ook overlegden de Europeanen achter de schermen om een tegenvoorstel te ontwikkelen.
De Europese pers presenteert het Russisch-Amerikaanse vredesplan simpelweg als “gunstig voor Moskou”, wat noch het geval noch de kern van de zaak is. Het plan bepaalt, voor zover bekend, dat de Krim en de twee Donbas-republieken (Donetsk en Loehansk) Russisch zijn. Maar dit was al het geval VOOR de oorlog. Het bepaalt ook dat de rest van Novorossja langs de frontlinie zal worden toegewezen. Met andere woorden, bijna alle oblasten Cherson en Zaporizja, maar niet de havenstad Odessa, waardoor Rusland territoriale aaneensluiting zou kunnen bewerkstelligen met Transnistrië, een kandidaat voor toetreding tot de Russische Federatie.
Bovendien vereist het plan dat het Oekraïense leger, momenteel 800.000 man sterk, wordt teruggebracht tot 600.000 man sterk, dat het afstand doet van langeafstandsraketten die Moskou kunnen raken (die het momenteel niet bezit. Dit was het debat over de Amerikaanse Tomahawks en Duitse Taurus-raketten), en dat het afziet van NAVO-lidmaatschap, maar dat er wel Europese straaljagers in Polen gestationeerd mogen worden.
Vanuit Russisch perspectief is het belangrijkste iets anders: de denazificatie van het regime in Kiev. Dit is een fundamenteel doel waarvan de NAVO-leden zich nooit bewust zijn geweest. Denazificatie vereist een educatief programma in elk land over de cultuur van de ander, zoals dat in Frankrijk en Duitsland werd geïmplementeerd aan het einde van de Tweede Wereldoorlog.
Moskou heeft daarmee bereikt waar het voor gevochten heeft, maar niet waar het al lang op hoopte: de terugtrekking van de NAVO naar de grenzen van 1991. Dit zal altijd een bron van conflict blijven. De Europese Unie moet zich hiervan bewust zijn. Het zou niet verbaasd moeten zijn als dat dit conflict voortduurt.
Van Amerikaanse zijde heeft Washington beloofd de sancties tegen Rusland op te heffen en Moskou weer in de G7/8 te integreren.
President Donald Trump staat op het punt zijn land uit de penibele situatie te redden. Maar de echte uitdaging is om de Europese Unie haar verantwoordelijkheid te laten nemen.
De wederopbouw van Oekraïne, geschat op 200 miljard dollar, zal voor de helft voor rekening komen van de EU en voor de helft van Rusland. Elk zal 100 miljard dollar moeten betalen. De Russische middelen zullen worden onttrokken aan de tijdens het conflict bevroren bedragen. Ze zullen worden gecontroleerd door de Verenigde Staten, die de helft van de inkomsten uit deze investeringen zullen ontvangen.
Ten slotte, als Oekraïne zijn belofte om geen atoombommen te bouwen opnieuw bevestigt, zal de elektriciteit die door de centrale van Zaporizja wordt geproduceerd voor de helft naar Oekraïne en voor de helft naar Rusland gaan.
Niemand heeft het over het moeilijkste deel: de Europese Unie (en daarmee de NAVO) moet erkennen dat deze gebeurtenissen geen “illegale, ongeprovoceerde en ongerechtvaardigde militaire agressie” vormden, maar eerder een legitieme toepassing van Resolutie 2202 van de Veiligheidsraad, in overeenstemming met het VN-Handvest en het internationaal recht. Iedereen moet zijn eigen rol onderzoeken. Iedereen heeft deze oorlog aangewakkerd, waarvan het dodental onbekend is. De topfunctionarissen in Brussel handelden met overmoed, de EU-lidstaten toonden kuddementaliteit en de Europese volkeren waren ervan overtuigd dat ze vrede belichaamden.
Het is dit besef dat van het grootste belang lijkt te zijn en dat de val zal teweegbrengen van de regimes die “Rusland op de knieën wilden krijgen” en naar dat doel streefden.