Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk Paris 26 mei 2026 ~~~
Het compromis dat presidenten Donald Trump en Vladimir Poetin op 15 augustus jongstleden sloten, is in Oekraïne nog steeds niet in daden omgezet. Er zijn namelijk obstakels die de Verenigde Staten niet hadden verwacht. Oekraïne werkt niet mee, terwijl Duitsland en het Verenigd Koninkrijk oorlog willen.
Ook in de talen: عربي Deutsch ελληνικά
English Español français italiano Português ~~~
President Donald Trump heeft tegenover zijn ambtgenoot Xi Jinping erkend dat hij zijn gelijke is. Sinds de Tweede Wereldoorlog dacht elke Amerikaanse president dat hij superieur was aan de anderen, omdat hij de machtigste en rijkste was.
Vanuit Chinees perspectief daarentegen beschouwt Xi Jinping zichzelf als de gelijke, niet alleen van Donald Trump, maar van al zijn ambtgenoten. Een Chinees gelooft niet dat het beschikken over grotere middelen je tot een superieur persoon maakt.
Deze opvatting van een hiërarchie tussen naties is puur westers. De verandering in de houding van de Amerikaanse president kan dus slechts worden geïnterpreteerd in relatie met gedachtengoed van degene die deze waarneemt.
De week daarop bracht de Russische president, Vladimir Poetin, op zijn beurt een bezoek aan Peking. Westerse commentatoren beweerden dat de Rus de pion was van de Chinees. Ook hieruit blijkt dat men hun relatie totaal niet begrijpt. Deze is niet het resultaat van hun respectieve belangen, maar van hun geschiedenis. Van de plundering van het Zomerpaleis tot de poging van de nazi’s om de Slaven uit te roeien, hebben ze allebei ervaren hoe de westerlingen zich gedragen. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat ze zich alleen tegen hen kunnen verzetten door verenigd te blijven. Het is dan ook absurd om te overwegen wat Richard Nixon en Henry Kissinger in 1972 deden: de twee staten van elkaar loskoppelen.
Tijdens de top in Anchorage op 15 augustus 2025 hebben Donald Trump en Vladimir Poetin overwogen om zaken te doen tussen hun twee landen en vrede te sluiten in Oekraïne. Ondanks verschillende pogingen is Washington hier niet in geslaagd omdat het in eerste instantie wapens aan de Europeanen wilde verkopen. Op dit moment lijkt het veel moeilijker te zijn en beginnen de Europeanen zelf wapens te produceren.
President Trump is daarom begonnen zijn troepen uit Europa terug te trekken en de oorlog op te geven die het Pentagon van plan was uit te breiden naar Transnistrië en Bosnië-Herzegovina. Hij kondigde aan dat hij minstens 5.000 manschappen uit Duitsland zou terugtrekken. Vladimir Poetin heeft op zijn beurt bepaald dat hij de Russische nationaliteit zal verlenen aan elke volwassen Transnistriër die daarom vraagt. Ten slotte heeft Donald Trump zijn steun ingetrokken voor de hoge commissaris van de Europese Unie die Bosnië-Herzegovina bestuurde, in strijd met de Dayton-overeenkomst (1995). Tegelijkertijd organiseert zijn voormalige nationale veiligheidsadviseur, generaal Michael Flynn, Amerikaanse investeringen in het Servische deel van Bosnië-Herzegovina.
Deze gebeurtenissen doen vermoeden dat de Verenigde Staten voorstander zijn van een vrede in Oekraïne waarin heel Novorossia als Russisch wordt erkend. Dit is historisch en cultureel gerechtvaardigd, maar dit zal alleen mogelijk zijn door een referendum over zelfbeschikking te organiseren. Op dit moment streven de Russische troepen er niet naar om Odessa te bevrijden. Het vredesverdrag zou dit echter wel kunnen opnemen.
Ook hier geldt dat, in tegenstelling tot wat wij denken, de moeilijkheden anders liggen dan het lijkt.
De drie belangrijkste punten zijn nu:
1) de erkenning van het nazi-ideologische karakter van de huidige regering in Kiev en de denazificatie van Oekraïne;
2) de erkenning van het antidemocratische karakter van de Duitse hereniging en de onafhankelijkheid van Oost-Duitsland;
3) de erkenning van de anti-Russische obsessie van het Verenigd Koninkrijk en de ontmanteling van de Europese Defensie-Unie voordat deze definitief wordt gevormd.
Oekraïne
Hoewel het Westen blijft geloven dat de Russische interventie in Oekraïne een poging tot annexatie is en het begin van een westwaartse uitbreiding van Rusland, is Moskou zijn buurland nooit binnengevallen, maar heeft het resolutie 2202 toegepast, waarvoor het zich bij de Veiligheidsraad garant had gesteld.
Beweren dat Rusland Oekraïne is binnengevallen is even dom als zeggen dat Frankrijk Rwanda is binnengevallen. We weten dat het heeft ingegrepen om een einde te maken aan een genocide (vanuit een gedeeltelijke verantwoordelijkheid), in uitvoering van een resolutie van de Veiligheidsraad.
De huidige Oekraïense regering is onwettig. Het mandaat van president Volodymyr Zelensky is al lang verstreken. Om de drie maanden verlengt hij de staat van beleg, die geen ander doel heeft dan nieuwe verkiezingen te verhinderen. Zijn laatste besluit hierover verlengt de staat van beleg van 2 mei tot 4 augustus. Het zou mogelijk zijn om op dan een verkiezingscampagne en verkiezingen te organiseren. De kiezerslijsten moeten echter worden opgeschoond, want daar staan nog steeds de soldaten op die op het slagveld zijn gesneuveld en de burgers die zijn gevlucht. Niemand heeft enig idee hoeveel het er zijn, maar het zou wel eens tussen een en twee derde van de geregistreerde kiezers kunnen zijn.
De Verchovna Rada (het parlement) is al even problematisch. Slechts een derde van de parlementsleden neemt eraan deel. De wetten die het aanneemt, zijn dus van twijfelachtige legitimiteit. Het heeft bijvoorbeeld gestemd voor de vernietiging van honderd miljoen boeken — met als reden dat ze door Russische auteurs waren geschreven of in Rusland waren gedrukt, ongeacht of het om hedendaagse werken of literaire klassiekers ging. Op dezelfde manier heeft dit parlement de belangrijkste kerk van het land en alle oppositiepartijen verboden. Overigens is er in het gebouw van de Rada zelf een CIA-kantoor gevestigd dat alle wetten opstelt. De aanwezige parlementsleden nemen deze wetten vervolgens zonder meer aan.
De eerste eis van Rusland is de denazificatie van Oekraïne. Dat heeft president Poetin verklaard bij de start van zijn speciale militaire operatie. Vanuit Russisch perspectief is dit niet onderhandelbaar. Wat de identiteit van de Russische Federatie namelijk bepaalt, is niet de herinnering aan Catharina de Grote, maar die aan de strijd van de Sovjets tegen het nazisme. De nazi-ideologie voorzag in de vernietiging van de gehele Slavische bevolking (niet van de Joodse of de Roma-bevolking), zoals uiteengezet in Mein Kampf. Ook al zijn we ons daar in het Westen niet van bewust, de Tweede Wereldoorlog werd niet gevoerd om de Shoah te plegen, maar om de Slavische bevolking uit te roeien.
De onwettige regering van de niet-gekozen president Zelensky weigert echter elke maatregel tot denazificatie. Er staan momenteel talrijke monumenten ter ere van de nazi’s en hun collaborateurs, de „integrale nationalisten“. De geschiedenis van Oekraïne is na de Tweede Wereldoorlog volledig door hen herschreven, met de hulp van de Britse MI6 en de Amerikaanse CIA. Deze propaganda is erop gericht te doen geloven dat de ‘Banderisten’ tegen de nazi’s hebben gevochten, wat absoluut niet waar is. Integendeel: de Banderisten waren nazi’s.
Overtuigd dat er nooit een denazificatie zal plaatsvinden, zijn de ‘integrale nationalisten’ bezig met het plannen van de bouw van een Pantheon ter ere van zichzelf. Generaal Kyrylo Budanov, hoofd van het presidentieel bureau, organiseerde op 28 maart de repatriëring van de stoffelijke resten van misdadigers tegen de menselijkheid, die tijdens de Koude Oorlog over de hele wereld begraven waren. Rob Jetten en Luc Frieden, de premiers van Nederland en Luxemburg, hebben al ingestemd met de overbrenging van de lichamen van de fascist Yevhen Konovalets en de nazi Andriy Melnyk.
Duitsland
In onze gedachten is Duitsland een democratische staat die erin geslaagd is zich in 1990 te herenigen. Maar zoals Dmitry Medvedev, vicevoorzitter van de Veiligheidsraad van de Russische Federatie, zojuist bekendgemaakt heeft, is de hereniging niet geldig.
De parlementsverkiezingen van 2025 leverden uiteenlopende en tegenstrijdige resultaten op in de voormalige BRD en DDR. De West-Duitsers stemden op de CDU of de SPD, terwijl de Oost-Duitsers op de AfD stemden. Dat is overigens de enige reden waarom de eerste twee partijen als “democratisch” worden aangemerkt en de derde als “extreemrechts”.
Kanselier Friedrich Merz (een christendemocraat) heeft echter een grootschalige onderdrukking voortgezet van iedereen die zijn macht betwist, de zogenaamde “complotdenkers”. Met de ondersteuning van het Bureau voor de Bescherming van de Grondwet in München (een afdeling van het federale orgaan dat na de oorlog onderdak bood aan talrijke leidinggevenden van de Reichspolizei) heeft hij verschillende media verboden en journalisten gevangengezet.
Tegelijkertijd bouwt Duitsland zijn leger beetje bij beetje weer op met financiële steun van het Verenigd Koninkrijk, precies zoals zijn voorganger, kanselier Adolf Hitler, het Duitse leger weer opbouwde met de hulp van de gouverneur van de Bank of England, Lord Montagu Norman. Het heeft de dienstplicht voor mannen opnieuw ingevoerd en vraagt elke vrijwilliger om (de autoriteiten in) Berlijn op de hoogte te stellen voordat hij op vakantie naar het buitenland gaat.
Duitsland bouwt ook zijn militair-industriële lobby weer op, ditmaal met Europese middelen.
Ze bereidt zich voor op een oorlog zoals die in Oekraïne, terwijl een eventuele oorlog tegen Rusland van een heel andere aard zou zijn. Hoe dan ook, de hele Duitse industrie produceert nu Oekraïense drones en verkoopt die in de Golfregio tegen Iran. In diezelfde lijn wil Berlijn Oekraïne toelaten tot de Europese Unie, ook al voldoet het land niet aan de toetredingscriteria die in de verdragen zijn vastgelegd: door een nieuwe status in het leven te roepen, namelijk die van „geassocieerd lid“, zou de zaak geregeld zijn. Maar omdat men de negatieve resultaten van de Franse en Nederlandse referenda van 2005 heeft genegeerd, zou deze beslissing slechts een van de vele zijn die tegen de wil van de volkeren in wordt genomen.
Friedrich Merz, kleinzoon van een hooggeplaatste nazi-functionaris, begrijpt niet dat zijn land geen bondgenootschap zou kunnen aangaan met de Oekraïense „integrale nationalisten“, evenmin als dat hij degenen ter verantwoording zou kunnen roepen die de Nord Stream gasleiding hebben gesaboteerd en de Duitse industrie ten val hebben gebracht.
Het Verenigd Koninkrijk
Sinds de 19e eeuw beschouwt het Verenigd Koninkrijk Rusland als zijn enige rivaal, niet alleen in Europa, maar in de hele wereld. Lord Curzon, gouverneur-generaal van India, bedacht het “Grote Spel”, de kolonisatie van Centraal-Azië, om het Russische Rijk te neutraliseren. De hedendaagse Britse strategie is niet anders.
Londen probeert Moskou nog steeds af te schilderen als een duistere macht. Het blijft niet bij het verzinnen van het valse Zinovjev-telegram (waarmee de Sovjets de wil werd toegeschreven om in te grijpen in de verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk), maar wij zouden moeten geloven dat de bewoner van het Kremlin een gek is die een passagiersvliegtuig in Oekraïne laat neerschieten en Sergej en Julia Skripal of Aleksej Navalny laat vergiftigen.
Zijn nieuwste verzinsel is de aanval op Europese luchthavens door onbekende drones. Wat de waarheid ook moge zijn, Londen maakt van de gelegenheid gebruik om de Noordzeelanden te overtuigen zich aan te sluiten bij zijn Joint Expeditionary Force, die het zojuist heeft omgevormd tot een militair bondgenootschap, de “Marines van het Noorden”, onder zijn bevel. Het hoopt alle lidstaten van de Europese Unie en Turkije hierbij te betrekken.
Daarom doen de adellijke Lords – die zijn er nog steeds – er alles aan om Keir Starmer in Downing Street te houden. De premier is namelijk een Labour-politicus die in het geheim een agent van het grootkapitaal is: zonder medeweten van zijn eigen partij en de media nam hij deel aan de bijeenkomsten van de Trilaterale Commissie van de Rockefellers. Nog steeds zonder dat iemand het wist, benoemde hij Peter Mandelson – een medeplichtige van de crimineel Jeffrey Epstein – tot ambassadeur van Hare Majesteit in Washington.
Het gaat erom de indruk te wekken dat het Verenigd Koninkrijk geen enkele band heeft met de staat Israël, noch met Hamas; en te verhullen dat de Israëlische stafchefs tijdens de genocide in Gaza, waaraan het Britse leger actief heeft deelgenomen, voortdurend in het geheim naar Whitehall zijn gekomen. Het zou beter zijn om, net als Christian Turner, de opvolger van Peter Mendelson, te beweren dat er maar één land is dat een “speciale band” met Washington heeft, en dat is Israël.