door Alfredo Jalife-Rahme
Voltaire Netwerk, Mexico-Stad 20 juni 2026 ~~~
Alle waarnemers zijn het eens over één ding: alleen Israël probeert het memorandum van Islamabad te doen mislukken. Ze verschillen echter van mening over één punt: moeten we dit toeschrijven aan Israël of aan de coalitie van Benjamin Netanyahu? Dit onderscheid leidt tot het vooruitzicht op ofwel een stabiele vrede, ofwel slechts een wapenstilstand.
Ook in de talen: Español français Português
Omdat de Verenigde Staten en Iran op het punt staan het „Memorandum van Islamabad“ [1] te ondertekenen, moet er tijdens de meest recente schermutselingen rond de Straat van Hormuz iets zeer ernstigs zijn gebeurd: het neerschieten, onder echte of valse vlag, van een Amerikaanse helikopter in Iraanse wateren; de vernietiging van twee waterreservoirs in Iran; Iraanse bombardementen op Amerikaanse bases in Bahrein, Koeweit en Jordanië, waarbij waarschijnlijk een basis met F-15-vliegtuigen is vernietigd; de volledige afsluiting van de Straat van Hormuz; de stijging van de prijzen van koolwaterstoffen en de daling van de aandelenmarkten, enz.
Naar mijn mening waren de twee ernstigste factoren, in het licht van de heen-en-weer-acties tussen de Verenigde Staten en Iran, de daling van de aandelenmarkten, samen met de stijging van de brandstofprijzen en de vernietiging van twee Iraanse waterreservoirs [2]. Het is duidelijk dat de twee kernmachten – de ene groot (de Verenigde Staten) en de andere middelgroot (Israël) – militair superieur zijn aan Iran, dat zich verdedigen kan dankzij zijn succesvolle „asymmetrische oorlogvoering”.
De Brookings Institution stelt dat „water, en niet olie, de meest waardevolle grondstof van het Midden-Oosten is” [3]. In mijn interview met de Spaanse zender NegociosTV heb ik betoogd dat onder de „multidimensionale onzichtbare oorlogen” die zich in de Straat van Hormuz hebben geconcentreerd, de wateroorlogen [4] een prominente plaats innemen”.
De woordvoerder van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken, Esmaeil Baghaei, merkt op dat „Teheran pessimistisch blijft over de diplomatieke contacten met de Verenigde Staten vanwege de staat van dienst van Washington, dat regelmatig terugkomt op zijn toezeggingen [5]”. De voormalige Britse diplomaat Alastair Crooke benadrukt zowel het gewicht van de ‘economische crisis aan de rand van de afgrond’ in de Verenigde Staten als dat van de ‘strategische nederlaag’ van Israël [6].
De drie fasen van de regionale oorlog zijn in de Straat van Hormuz samengekomen: militair, geo-economisch en geo-financieel. Het Britse dagblad The Telegraph, dat zeer vijandig tegenover Iran staat, meldt op basis van gelekte informatie dat de Verenigde Arabische Emiraten een deel van hun in beslag genomen fondsen aan Iran zouden teruggeven in ruil voor het staken van de bombardementen [7].
Ondertussen verklaarde de voormalige commandant van de Israëlische marine, Eliezer Marom: „We hebben gezien wat Iraanse raketten kunnen aanrichten, hoe beperkt ze ook mogen zijn”, aangezien „de schade in Israël enorm is”. Eliezer Marom voegde hieraan toe dat een aanzienlijk deel van deze schade „voor de Israëli’s niet zichtbaar is vanwege de militaire censuur [8]”.
Tegelijkertijd waarschuwde de beroemde geopoliticus en wetenschapper aan de Universiteit van Chicago, John Mearsheimer: „Israël is in staat een nucleaire aanval op Iran uit te voeren als het de oorlog verliest“ en stelt hij als „enige oplossing voor om Israël te ontwapenen… of het bestaan ervan volledig te beëindigen”, want „de wereld kan zo’n zware last niet aanvaarden” [9]”.
Theodore Postol, vooraanstaand wetenschapper aan het MIT en voormalig adviseur van het Pentagon, verklaart: „Israël is de grootste nucleaire dreiging in het Midden-Oosten; de Iraniërs bevinden zich in een uitgelezen positie om Israël schade toe te brengen“ door middel van „een hele generatie nieuwe, niet-onderschepbare raketten“, in die mate dat „het voortbestaan van Israël uiteindelijk in het geding zou kunnen komen [10]”.
Tucker Carlson, de meest bekeken televisiecommentator in de Verenigde Staten, benadrukt dat Trump, voor wie hij tijdens de verkiezingscampagne een fervent propagandist was, gegijzeld wordt door Israël en alleen de instructies van Netanyahu kan uitvoeren, die in staat is om elke overeenkomst tussen de Verenigde Staten en Iran te saboteren [11].
De Franstalige Libanese en anti-Hezbollah-krant L’Orient Le Jour vraagt zich af of het akkoord van Trump met Iran „een diplomatieke doorbraak of slechts een regionaal bestand“ is, terwijl „tussen militaire dreigementen en diplomatie het ontwerp-memorandum vooral tot doel heeft een nieuwe brand te voorkomen, zonder echter de fundamentele geschillen op te lossen [12]”. L’Orient Le Jour neigt er meer naar om het als een „wapenstilstand“ te zien – die misschien samenvalt met de duur van het WK van 39 dagen – terwijl de „gewenste looptijd voor de toepassing van het memorandum“ 60 dagen zou zijn.
voetnoten
[1] «Trump says Iran peace deal to be signed Sunday, opening Hormuz», AFP, June 13, 2026.
[2] «Analysis of Satellite Image and Videos Suggest Precision U.S. Strikes on Iranian Water Facility», Christoph Koettl & Christiaan Triebert, The New York Times, June 10, 2026.
[3] «Water, not oil, is the Middle East’s most precious commodity», Scott M. Moore, Brookings Institution, May 18, 2026.
[4] «Trump rompe el tablero: ¿adiós al acuerdo de paz?», Alfredo Jalife, YouTube, 13 de junio de 2026.
[5] «Tehran pursuing diplomacy with ‘pessimism’; no Geneva visit planned: FM spox», PressTV, June 13, 2026.
[6] «The Growing Crisis Inside Israel EXPLAINED (w/ Alastair Crooke)», The Chris Hedges YouTube Channel, June 13, 2026.
[7] «UAE ‘to hand Iran billions of dollars in exchange for halting strikes’», Sophia Yan, The Telegraph, June 13, 2026.
[8] «@MayadeenEnglish», Al Mayadeen English, X, June 13, 2026.
[9] «@GlobalIJournal», Global Insight Journal, X, June 12, 2026.
[10] «@GUnderground_TV», Going Underground, X, June 13, 2026.
[11] «Israel About To Find Out “They’re Not A Superpower” – Tucker Carlson On Iran War», Mario Nawfal, YouTube, June 13, 2026.
[12] «Trump annonce un accord avec l’Iran : une percée diplomatique ou une simple trêve régionale ?», Dany Moudallal, L’Orient-Le Jour, le 12 juin 2026.